مهم‌ترين كتاب طبّى ابو على سينا « القانون فى الطب » است . ( تاريخ دامپزشكى و پزشكى ايران ، ج 2 ، ص 312 ) ابو منصور بغدادى : عبد القاهر بن طاهر بن محمّد تميمى از مشاهير ادبا و فقهاى شافعيّه است . او در حساب و فرايض داراى يد طولى بوده است . مولّد و منشأ او بغداد است سپس به نيشابور شد و تا گاه وفات به آنجا بزيست وى فقه از ابو اسحاق اسفراينى فراگرفت و پس از مرگ استاد خويش به جاى او در مسجد عقيل به تدريس و املاء پرداخت و وى صاحب ثروت و مالى بسيار بود و طلّاب علوم را از مال خويش احسان مىكرد و در سال 429 به اسفراين درگذشت . كتاب التكمله در حساب و تفسير قرآن كريم و تأويل متشابه الاخبار و كتاب فضائح المعتزله و كتاب الكلام فى الوعيد الفاخر فى الاوائل و الاواخر و كتاب ابطال القول بالتوليد و كتاب فضائح الكراميه و كتاب معيار النظر و كتاب تفضيل الفقير الصابر على الغنى الشاكر و كتاب الايمان و اصوله و كتاب التحصيل در اصول فقه و كتاب الفرق بين الفرق و كتاب بلوغ المهدى فى اصول الهدى و كتاب نفى خلق القرآن و كتاب الصفات از اوست . ( لغت نامهء دهخدا ) احمد بن داوود : شرح حال اين شخص در هيچ‌يك از تذكره‌ها و كتب يافته نشد . اسحق بن سليمان : مكنّى به ابى يعقوب و مشهور به اسرائيلى . وى طبيب و فاضل و بليغ عالم و مشهور به حذاقت و معرفت و از مردم مصر بود و در آغاز امر كحالت مىورزيد در ملازمت اسحاق بن عمران كسب علم كرد و چهار كتاب داشت كه مىگفت مرا چهار كتاب است كه ذكر مرا بيش از فرزند زنده دارد و آن چهار : كتاب الحميّات و كتاب الاغذيه و الادويه و كتاب البول و كتاب الاسطقسات . وفات وى قريب به سال 320 ه . ق بوده . ( لغت نامهء دهخدا ) اسحق بن عمران : شرح حال اين شخص در هيچ‌يك از تذكره‌ها و كتب يافته نشد . امام فخر رازى : محمّد بن عمر بن حسين ابن حسن ابن على ، اصل وى از طبرستان بود و در رى تولّد يافت و در هرات درگذشت در سدهء ششم و هفتم هجرى مىزيست و شرحى بر قانون بوعلى نيز نوشت . كنيهء او ابو عبد اللّه و معروف به امام فخر رازى و فخر رازى است . ( لغت نامهء دهخدا ) اندروس : كه وى را صاحب جمع العقاقير گفته است ، فقط شرح حال شخصى به نام اندروماخس به دست آمده كه شايد كه تشابه اسمى بين آنها شبهه ايجاد كند امّا قفطى افزوده در زمان اسكندر بوده . در شهر اردن رياست اطبّا او را بوده است كه چون بر معجون